دیروز اولین پست سایت رو منتشر کردم. در مورد چرایی نوشتن بود. متن رو قبلا برای پیچ آقای داریان نوشته بودم که قرار بود یه دوره آنلاین تولید محتوا برگزار کنه و شرطش این بود که حتما یک متن ۵۰۰ کلمه ای در مورد چرایی تولید محتوا براش بنویسیم. این متن رو نوشتم. خیلیم مورد توجهش قرار گرفته بود. بد ندیدم که اولین پست سایتم رو با چرایی نوشتن که خیلیم به شروع کارم میاد شروع کنم.

      طبق عادت هرروزم می­خواستم پست امروزو (که می شه دومین پست) توی دفترم بنویسم. یادم اومد که سایتم راه افتاده. آمادس که من کم کم نوشته هامو توش قرار بدم و هروز کاملترش کنم. اینجا مث خونه آدم میمونه که تازه ساخته شده و نیازه که توسط نوشته ها و آموزش­های من تکمیل بشه. درگیری و حواس پرتی های شبکه­ های اجتماعی رو نداره. تمرکز اینجا بالاتره. مطلبی که می­نویسم موندگارتره پس می­طلبه با دقت­ بیشتری بنویسم. دسته بندی داره. بعدها می­تونم ویرایش کنم و یا نظراتمو بروز کنم پس جای درست­تریه برای من. تو سرچ های گوگل عزیز هم می­تونم دیده بشم و کلی خوبیای دیگه­ ای که می­تونه برام داشته باشه که بعدا بیشتر ازش می­گم. این کار وقت­گیره قبول دارم اما عوضش لذت موندگاری داره. با این کارم در واقع دارم به مکتوب شدن تجربیاتم، مطالعاتم، دل­نوشته ­هام بها می­دم.

    تو اولین پست حس دونده ای رو داشتم که از خط پایان به عنوان اولین نفر رد می­شه اما فرقمون اینه که اون بعد از کلی تلاش از خط رد شده و من تازه با عبور ازون خط باید به تلاش­هام ادامه بدم تا بتونم از خط­های بعدی رد شم.همین که تو این کورس بمونم برام شیرینه…